tomzzz blog

tomzzz.be

2006-05-31T18:44:00.000+02:00

Tomzzz blog is verhuisd naar http://tomzzz.be. Ik hoop het er vlug gezellig te maken.

Single

2006-05-06T16:08:00.000+02:00

Je bent voorzichtig op relatiegebied. Anders gezegd. Jij bent iemand die de gulden middenweg kiest. Erg rare capriolen om de ware te ontmoeten zal je niet uithalen, maar je zendt wel genoeg 'signalen' uit. Het kan zijn dat je je grenzen hebt in hoe ver je wilt gaan om de ware tegen te komen, maar het kan ook zijn dat je niet te wanhopig over wilt komen. Waarschijnlijk geloof je dat je dit soort dingen niet te veel moet forceren; als het komt dan komt het. Dit heeft als groot voordeel dat je niet snel verkeerde verwachtingen wekt of je jezelf anders voordoet dan je bent, wat onherroepelijk tot problemen leidt. Liever blijf je jezelf. Maar als je stiekem verlangt naar een relatie, dan mag je best wat meer actie ondernemen. Er bestaat ook nog zoiets als geluk afdwingen.

Funny, but true. Doe de singletest!

Podium

2006-05-04T17:06:00.000+02:00

Gisteren zette Chris Lomme in Zoon van Braakland een stevig staaltje acteren neer. Zaterdag deed Koen De Sutter al een even indrukwekkende tour de force in Martens. Maandag tussen het vendelzwaaien met rooie vlag door zitten knibbebollen bij Visconti's L'innocente. Intussen is het prachtig weer. Straks de fiets op, het Hageland in.

Stop it

2006-04-19T08:57:00.000+02:00

Gisteren geld gestolen. Paar uren later hadden ze het op mijn auto gemunt. Deur geforceerd, CD-speler vakkundig uit de sleuf gehaald. Voor de derde keer. Brussel is een fijne stad maar de kleine terreur begint zwaar mijn kloten uit te hangen. excusez le mot.

S-S-S

2006-03-27T12:27:00.000+02:00

Ski, sauna en schnaps. Dat is een perfecte samenvatting van de Oostenrijkse skitrip van vorige week. Zonovergoten pistes met prima sneeuw. Geen wolkje aan de lucht en héél weinig andere skiërs. Een droomscenario! De heterovriendjes vonden het wel sneu dat we een weekje te vroeg waren voor de Lady Ski Woche, maar dat kon mij minder deren. Het gezelschap was leuk en we mogen best trots zijn op onszelf. Lichtjes geholpen door hotel-made marillenschnaps en gestimuleerd door sloten plat Oostenrijks bier hebben we tijdens de après-ski meteen alle grote wereldproblemen opgelost. Van het aanboren van nieuwe energiebronnen tot het beschermen van minderheden. Zowat alles passeerde met groot succes de revue. Intussen zorgden onze mede-hotelgasten voor heel wat kopbrekens. Wie deed het met wie? En vooral: waarom? Soit, vandaag terug braafjes aan de slag. Back to reality. Wereldproblemen, here we come!

Zekerheden

2006-03-01T13:45:00.000+01:00

Gisteren in Brussel bij een vriend genoten van 'Lemming', een Franse thriller met onder meer de onevenaarbare Charlotte Rampling in één van de hoofdrollen. Centraal in het verhaal de jonge ingenieur Alain die graag zoveel mogelijk controle houdt op zijn leven en de dingen die gebeuren. Oh, zo herkenbaar. Alain komt terecht in een wervelwind van vreemde gebeurtenissen die zijn uitgebalanceerde leventje aan het wankelen brengen. Tijdens het wankelen groeit het besef dat hij iets aan verliezen is. Blijkt dat zekerheden pas zichtbaar worden als ze er niet meer zijn. Oh, zo herkenbaar. Toen ik terug naar Leuven treinde had het al flink gesneeuwd. De basiliek van Koekelberg troonde hoog boven het witte tapijt uit en zag er -daardoor?- net iets statiger uit. De laatste trein. Misschien had ik hem beter gemist. Had ik tenminste een goed excuus om vannacht bij mijn gastheer te blijven slapen en hoefde ik me vanochtend niet aan het drukke forenzengedoe over te gegeven. Vanmiddag na de lunch vol praatjes nog even op mijn eentje een frisse neus gaan halen. Mijn favoriet stukje Brussel doorgewandeld. Vanaf de Wetstraat duik ik het Warandepark in richting Koningsplein. Dan via het Muziekinstrumentenmuseum en de Congrespaleizen de Kunstberg af. Een moedig winterzonnetje is mijn gezel. Echt deugddoend, je hoofd leegmaken terwijl de sneeuw onder je voeten kraakt. Ik tel stiekem af naar mijn skivakantie. Nog 16 keer slapen en het is zover.

Leugenaar

2006-02-27T16:28:00.000+01:00

www.ikbenerniet.be... waar een mens zich mee kan bezighouden.

Spreidstand

2006-02-20T13:33:00.000+01:00

Gisteren mijzelf overgegeven aan de eurosonggekte in verrassend fijn gezelschap. En jawel, mijn favoriete heeft het gehaald. Een paar weken geleden had ik New York al eens laten kennismaken door in de Apple Store geheel toevallig de luidsprekers van een PowerBook uit te testen met een loeiharde Je t'adore van Kate Ryan. Gisteravond was het er dus pal bovenop: Kate goes Athens! Donderdag transformeer ik mezelf in minnaar van klassiek. Op het programma staat het Requiem van Fauré, zonder twijfel één van de mooiste requiems ooit geschreven. Benieuwd naar de uitvoering van de studenten van het Brussels Conservatorium. Hopelijk loop ik door deze muzikale spreidstand niet een of andere nare blessure op.

Zweeds

2006-02-17T16:54:00.000+01:00

HIJ: Ik studeer ook Zweeds TOM: Waarom studeer je nu zoiets? HIJ: Om mijn horizon te verruimen. TOM: Oh, fijn te weten dat je een horizon hebt. HIJ: Jij niet dan? TOM: Mijn horizon ligt achter zichzelf. HIJ: Hoe cryptisch. TOM: Vooral makkelijk. Hij verruimt zichzelf voortdurend zonder dat ik er cursussen voor moet.

Valentijn

2006-02-14T09:15:00.000+01:00

Ik herinner me dat ik me niet kon voorstellen ooit van mijn eerste echte geliefde verlost te worden, maar ik raakte van hem verlost, hij verdween na verloop van tijd zelfs uit mijn gedachten. Ik kreeg een volgende geliefde, vervloeide met hem, begon me eenzaam te voelen, kreeg weer behoefte aan een ander. Hij wilde me met niemand delen. Ik had genoeg van die mensen die mij willen bezitten. Ik vond ze niet volwassen genoeg. Ik wilde vertrouwen van mijn partner. Dat mijn liefde echt is en goed. Vrijheid met elkaar delen werd voor mij de definitie van liefde. Oscar van den Boogaard

Zweet

2006-02-13T13:26:00.000+01:00

Vanavond duik ik voor het eerst sinds lang terug de fitnesszaal in. Ook al is het intussen al midden februari, het is nog niet te laat om gestalte te geven aan één van mijn goede voornemens. Ik heb weinig met al die apparaten. Daarom ga ik niet echt om mijn lijf te sculpteren, maar veeleer om mijn conditie wat te trainen. Tegenwoordig staat er ook spinning op het programma, bewegen terwijl je fietst. Bewegen kan ik wel en fietsen ook... I'll give it a try! Hopelijk zijn mijn stramme spieren dan al wat soepeler tegen de skivakantie van volgende maand. En natuurlijk is ook de sauna niet te versmaden. Mens sana in corpore sano, toch?

Blik op New York

2006-02-07T07:25:00.000+01:00

Puur

2006-02-01T17:51:00.000+01:00

Verhaal van een onmogelijke liefde. Zo laat Brokeback Mountain zich samenvatten. Gisteravond heb ik mezelf er in Chelsea van laten overtuigen dat de prent over twee homo-cowboys terecht de race naar de Oscars leidt. De film wist me meer dan twee uur mee te slepen, ook al maakte het zuiderse accent een goed begrip niet altijd even makkelijk. Geen zeemzoeterigheden, maar een puur verhaal over de herenliefde. Je zou van minder beginnen te stamelen. Nietwaar, Mr. President?

Vrijheid

2006-01-31T17:24:00.000+01:00

Gisteren een bezoekje gebracht aan Ellis Island. Tijdens de eerste helft van de twintigste eeuw was voor zowat twaalf miljoen mensen de toegangspoort tot de Verenigde Staten, het land van melk en honing waar ze een nieuw leven zouden beginnen. Geschat wordt dat vandaag ongeveer vier op tien Amerikanen verwant is met iemand die ooit via Ellis Island Amerika binnenkwam. Je zag ze dan ook naarstig zoeken naar sporen van hun voorvaderen op de computers van het American Family Immigration History Center. De immigratie heeft de VS groot gemaakt. Als je rondwandelt in New York wordt je meegezogen in rijkdom van zoveel andersheid, sommigen noemen het de georganiseerde chaos. Spijtig genoeg zijn zoveel migratiemogelijkheden vandaag een verre en vluchtige droom. Landsgrenzen staan steviger dan ooit en de muren van Fort Europa worden almaar verstevigd. Voor economische vluchtelingen is er geen plaats meer. Ik vraag me af hoe wij zouden evolueren moesten we onze deuren wat wijder willen openzetten.

NYC

2006-01-28T00:03:00.000+01:00

Start spreading the news I'm leaving today I want to be a part of it New York, New York...

Gedichtendag

2006-01-26T13:33:00.000+01:00

Vandaag is het gedichtendag. Ik mag niet zeggen dat ik een doorwinterde gedichtenlezer ben, veeleer een sporadische genieter. Liefst laat ik mijn eigen gemijmer vatten door de woorden van een ander. Zoals bij onderstaand gedicht van Herman De Coninck, lang geleden ontdekt maar nog altijd één van mijn lievelingsdichters. Ik draag het op aan de verloren liefde.

Nog een geluk dat Zoals met de gek uit het grapje die zich voortdurend met een hamer op het hoofd sloeg, en naar de reden gevraagd, zei: "Omdat het zo prettig is, als ik ermee ophou" - zo is het een beetje met mij. Ik ben ermee opgehouden je te verliezen. Ik ben je kwijt. Misschien is dat geluk: een geluk bij een ongeluk. Misschien is geluk: Nog een geluk dat. Dat ik aan jou kan terugdenken, bv., in plaats van aan een ander. Herman De Coninck, Zolang er sneeuw ligt (1975)

Aftellen

2006-01-25T15:50:00.000+01:00

Nog 3 keer slapen en ik loop rond in The Big Apple. Nog 52 keer slapen en ik sta op de latten. Nog 231 keer slapen en ik word 30.

Fuck

2006-01-22T22:46:00.000+01:00

Vrijdag naar Immaculata gaan kijken, muziektheater van Braakland/ZheBilding. Vlaamse versie van het Elephant-verhaal. Heel sterk.

al die fucking fitnessfuckheads met hun shituitspraken van: YEAH! doe 50 situps elke morgen en daarna 25 keer pompen en 10 kilometer lopen en fijn aan fitness doen en jezelf pushen om altijd beter te worden en daarna heerlijk aan de slag lekker hard werken en je kan alles bereiken wat je wil en stel hoge eisen en heb hoge verwachtingen en wees gelukkig en vriendelijk en behandel iedereen gelijk en geef geld aan goede doelen en rijd veilig en gooi geen papiertjes op straat en neem kortere douches en rook niet drink niet en eet gezond en koop u vooral een dikke auto en wees een goed mens en blah blah fucking blah! ik zeg FUCK YOU ALL

Zelfdoding

2006-01-18T17:56:00.000+01:00

Wanneer ik mij gisteravond voor het slapengaan nog even overgeef aan mijn ritueel tv-moment raak ik onthutst wanneer ik Bart Demyttenaere in Morgen beter hoor praten over Met de dood voor ogen, zijn nieuwe boek over zelfmoordgedrag bij jongeren. Elke week pleegt gemiddeld één tiener tussen 12 en 18 jaar zelfmoord. Eén op de tien jongeren ondernam ooit een poging om zich van het leven te beroven. Vanmorgen lees ik in Knack het verhaal van de dertienjarige Evy. Gedeprimeerd en vastberaden een einde aan haar leven te maken doolt ze door de stad. Een opname in een crisisinterventiecentrum is noodzakelijk, maar... nergens in Vlaanderen is er plaats voor haar. Noodgedwongen brengt ze de nacht in een politiecel door. Een paar pagina's verder verdedigt minister van Volksgezondheid Demotte zijn beleid. Dat het "niet alleen een kwestie van middelen is". Met mooie woorden over plannen en proefprojecten probeert hij mist te spuiten. Ik gruw. Mannen maken plannen. Maar wanneer voeren ze die ook nog eens uit? Eén slachtoffer per week blijkt voorlopig onvoldoende.

Bloot

2006-01-17T13:14:00.000+01:00

"De muzieksmaak van een mens geeft bloot wie die mens in de diepte is," schrijft De Standaard vandaag. Kan ik mijn exhibitionistische neiging toch wel niet onderdrukkken. Een blik op de slag die ik sloeg tijdens mijn laatste CD-jacht.

De nieuwe van Milow staat ook op mijn verlanglijstje. Donderdagavond alvast in het Stuk, maar zonder mij. 't Is uitverkocht.

anti-plak

2006-01-16T20:34:00.000+01:00

Prima campagne van EUFAMI, de Europese familievereniging van psychisch zieken. Alleen beetje sneu dat Similes, de Vlaamse poot, op hun campagnemateriaal 'zero inaction' vertalen als 'stop plaksheid'. Of zou farma-reus Bristol-Myers Squibb, die de campagne sponsort, ook in anti-tandplak producten doen?

To ski or not to ski?

2006-01-13T17:44:00.000+01:00

Zoef ik dit jaar één of andere alp af? Daar loop ik nu al een paar dagen over te tobben. Twee vriendinnen van me hebben me meegevraagd naar het Oostenrijkse Fügen. Slechts één probleem: 't is nogal laat op het seizoen en ik heb niet zoveel zin om flink wat euro's neer te tellen om begin april in één of andere groene Fügense wei te gaan liggen zonnen. Dan zijn er nog de ski-maatjes van vroeger. Ze willen wel, maar hebben nu vrouw en kind. Oplossing: short-ski. Dan kunnen vrouw en kind lekker thuisblijven en gaan de mannen -uhu- voor een dag of vijf witte bergflanken onveilig maken. Maar ze zijn besluiteloos. Als ik niet boek voor april, kan ik wel mee op short ski. Maar als die niet doorgaat, ga ik kwaad zijn op mezelf als ik de twee vriendinnen midden april bruingeblakerd zie terugkeren. Oho, ik heb zorgen. Ook wel: hoe een doodverwende Westerling zijn eigen stressmomenten maakt.

Onverwacht

2006-01-10T20:52:00.000+01:00

Ruimte voor het onverwachte. Het klinkt als de titel van een of ander stoffig religieus boekje - als ik mij niet vergis is het er ook één - toch is het de jongste dagen mijn werkelijkheid. Zo zijn er bijvoorbeeld de onverwachte afspraakjes, of de onverwachte gesprekken. Vanmorgen op de trein met een studente film. Vanmiddag met mijn bureaugenootje. Per toeval samen in een Chinees restaurant beland, op een paar passen van de Brusselse Grote Markt. Bij een pittig soepje en overheerlijke chop-soy ontspinde zich een dialoog om van te smullen. Veel herkenning. Hoe we relatie-gewijs uit hetzelfde hout gesneden lijken te zijn en een groot stuk volgens hetzelfde systeem werken. 't Is te zeggen bang zijn om verlaten te worden en ons plots heel erg onzeker kunnen voelen. Onverwachte herkenning, heerlijk.

Yavis

2006-01-08T11:58:00.000+01:00

"Dat het zo fijn met me werken was," zei ze vrijdag. "Weet je trouwens dat je een yavis bent?" Uh? yavis? Y-A-V-I-S oftewel Young-Attractive-Verbal-Intelligent-Sexual (of Successful - over de volledige versie van het acronomiem bestaat discussie) blijkt het lievelingetje van therapeuten te zijn. Blijkbaar halen ze met een yavis makkelijker succes dan met een overjaarse laaggeschoolde gescheiden man met een winterdepressie. Vanwaar het succes? Misschien omdat yavis' minder argwanend staan tegenover het therapeutisch gesprek. Of, wordt gefluisterd, omdat ze de therapie niet echt nodig hebben. Niet dus. Gisteren toen ik tijdens het soldenshoppen het pashokje uitstapte, botsten we tegen elkaar op. Haar dochter zat in het pashokje langs mij. "Die pull staat je echt." Van G-star, voor een echte yavis.

Luchtig

2006-01-05T10:48:00.000+01:00

Gisteren was het (weer) zover. Met Clockwatchers waren we er in geslaagd een flinke tegenvaller te huren in de videotheek. Het moest na Le temps qui reste (met de onweerstaanbare Melvil Poupaud) en The constant gardener eens geen film worden over doodgaan. Iets luchtigs dan maar. Maar blijkbaar gaan luchtige dingen me dezer dagen niet af. Clockwatchers bleek saai, immens saai. Zo saai dat het niet de moeite loonde hem voor de volle 96 minuten een kans te geven. De lekker verse smoutebollen van het kraampje op de Grote Markt en de vrolijke babbel met twee trollenvrouwtjes maakten veel goed.

Foer

2006-01-01T15:10:00.000+01:00

Vanavond op Nederland 3 de laatste aflevering van Wereldgasten met mijn favoriete schrijver van het ogenblik, Jonathan Safran Foer. Deze zomer genoot ik met volle teugen van zijn nieuwe Extremely Loud & Incredibly Close. Nooit een roman gelezen waarin verlies zo boeit. Daarna volgde Everything is Illuminated - binnenkort in de bioscoop. Hij maakte een magistrale indruk op me. De manier waarop Foer schrijft verandert de manier waarop je naar de dingen kijkt. Wanneer ik eind deze maand in New York rondloop zal ik niet anders kunnen dan nu en dan rond te kijken met de ogen van de kleine Oscar Schell, het hoofdpersonage in Extremely Close die the Big Apple doorkruisend betekenis tracht te geven aan de zinloze dood van zijn vader. 9/11, weet je wel.

Nieuwjaar

2006-01-01T11:42:00.000+01:00

't Is de eerste dag van het nieuwe jaar. Meteen ook één van de eerste non-events van 2006, goed voor het klassieke nieuwjaarsconcert uit Wenen, ongewenst gesmak en de nieuwjaarsbrief van m'n petekindje die elk jaar langer is en dit jaar voor het eerst ook echt zal worden voorgelezen. Een primeur! Misschien nog de belangrijkste vraag vandaag is wat ik mezelf toewens voor de komende tijd. Moeilijk is het niet. Zeker wat meer tijd maken én genieten van de kwalitijd met familie en echte vrienden; samen van cultuur proeven, sporten, reizen, uitgaan en nu en dan in onze luie zetel terugzakken voor een rustige babbel. Wat meer knuffels ook. Graag ook wat meer van de gave van de onderscheiding zodat ik minder tijd verlies met randfenomenen, al dan niet van vlees en bloed.

Kerststress

2005-12-23T15:11:00.000+01:00

Deze middag de stad in voor een last-minute sprokkeltocht van kerstcadeautjes. Horden mensen, één en al kooplustigheid. Terwijl de bancontactmachientjes gloeien van zoveel kaartgeglij staan mensen zich rond haastig ingerichte inpakeilanden te verdringen. Zoveel stress om wat cadeautjes. Quel cinéma!

DC

2005-12-19T00:13:00.000+01:00

Het is twee jaar geleden dat ik mijn broek sleet in Washington DC. Een gezonde dosis melancholie stuwt me al een tijd terug die richting uit. Eind januari is het zover. Dan vlieg ik met de ijzeren vogel de grote plas over richting NYC en DC. Eigenlijk snap ik niet goed wat me al die tijd heeft tegen gehouden. Een vliegtuigticket koop je voor een prikje en ik kan er logeren bij oude bekenden. Ik kijk er volop naar uit. In afwachting doe ik het met geföhnde herinneringen. Misschien is de trip van binnenkort een voorproefje van meer, véél meer. Volgende week doe ik een dossier op de bus om vanaf 2007 mijn onderzoek in DC voor langere tijd terug te gaan opnemen. Enkele jaren Washington, het zou leuk zijn. Boeiend vooral. Ik weet dat ik kans maak. Benieuwd of het wat wordt. Ik wil, ik wil, ik wil.

Bang

2005-12-06T11:15:00.000+01:00

Zondag in de auto gesakker en gevloek. Een zware auto van Duitse makelij zwalpt traag over de autosnelweg. Bij het inhalen werp ik even een blik naar rechts en zie dat de auto 'zwart' van het volk ziet. Gisteren aan het Zuidstation. Ik loop achteloos richting afspraak. Plots haalt een Afrikaans medemens zijn (grote?) goede vriend uit zijn broek en begint creatief in het rond te plassen. "Neen, zeg het niet..." Twee keer blok ik spontaan mijn denken af. Strijd ik met mijn vooringenomenheid of ben ik -zonder het te willen- een bange blanke man?

Hij komt

2005-12-05T10:30:00.000+01:00

Think positive

2005-11-29T17:00:00.000+01:00

In groep

2005-11-21T21:48:00.000+01:00

Ik heb nooit veel gehad met groepstherapie. Mensen die zich blootgaven in gesprekssessies konden altijd rekenen op een zware frons. Intellectuele hoogdraverij mocht en kon maar wat was er nu zo heilzaam aan anderen bij je binnen te laten? Nu ik zelf aan het groepen ben, besef ik dat mijn ongeloof eerder onvermogen was. Het onvermogen om gevoelens te laten zijn wat ze zijn en ze ook nog eens uit te durven spreken. De afgelopen heb ik geleerd te praten. Niet langer grote theorieën onder de loupe, maar mijn leven zelf. Merkwaardig wat praten met me doet. Nooit eerder zo'n grote lotsverbondenheid en erkenning gevoeld. Veel herkenning ook. Het doet me telkens weer glimlachend denken aan wat Komrij schrijft in Eendagsvliegen, zijn onlangs gepubliceerde notities, over de opname in een psychiatrische instelling: "We bleken allemaal dezelfde geheimen te hebben." Bovendien blijkt het zorgzaam omgaan met elkaars verhaal niet vrijblijvend. Ik heb de indruk bezig te zijn met het smeden van hechte relaties.

Papa

2005-11-07T18:44:00.000+01:00

Vorige week dinsdag stond ik daar. Op de plaats waar je tien jaar lang voor iedereen verborgen was. Honderden keren moet ik zonder het te weten langs je zijn gereden. Nooit gedacht dat je daar zou zijn. Het was jouw geheim. Toen je er twee jaar geleden gevonden werd, veranderde het in mijn realiteit. Tien jaar spoorloos, het heeft zijn sporen nagelaten. Slechts weinigen zien de krassen op mijn ziel - ze helen overigens moeizaam. En nog steeds weet ik niet wat ik voel. De ene keer ben ik kwaad, dan weer verpletterd door gemis. Telkens verdriet bij me binnensluipt, vraag ik me af of het om jou is of om mij. En altijd dezelfde vragen. Waarom zei je niets toen je wegreed? Waarom moesten mijn puberende woorden het laatste zijn wat je hoorde? Na jaren van onzeker zoeken hoorde ik afgelopen zaterdag dat je die bewuste dag iemand over je plan had verteld. Je zou doen wat je deed. Langzaam gestolde wanhoop. Eén vraag tolt in mijn hoofd: waarom mocht ik het nooit meer goedmaken?

Geen zachte woorden

2005-10-27T12:47:00.000+02:00

Geef me geen zachte woorden, kom niet met vrome woorden, steek maar geen licht aan. Zet je maar neer, word maar stil. Zwijg maar mee. Er zijn geen woorden die verzachten. Er is niets vrooms om de wonden te zalven. Er is nu duisternis. Als je wat wilt zeggen: zeg dan maar dat je geen woorden hebt, zeg dan maar dat dit onvoorstelbaar hard is, zeg dan maar dat er geen licht in deze duisternis is te zien. Vind je dat bitter? Vind je dat hard? Sommige dingen zijn bitter en hard. Het moet gezegd. Het duister wordt licht door het onder ogen te zien. Het harde wordt zacht door het te aanvaarden. Marinus van den Berg, 'Woorden in de stilte'.

Morgen wordt alles nieuw

2005-10-20T21:13:00.000+02:00

Sinds de zomer ben ik langzaam vervaagd. Ik luister en kijk niet meer met mijn eigen oren en ogen. Anderen bestaan in mij. Ik ben niet meer in deze wereld. Ik ben bang dat ik niet terug kan keren in mijn lichaam. Het staat met de armen over elkaar geslagen voor de deur en zegt: jij mag er niet meer in! Jij bent te lang weggeweest! Ik heb geen gevoel voor tijd, mijn vrienden klagen, als ik zeg morgen, kunnen er weken voorbijgaan, maar voor mij voelt het als morgen, en twee weken geleden lijkt voor mij gisteren. Oscar van den Boogaard.

Vrije val

2005-09-22T20:12:00.000+02:00

Maandenlang heb ik gevochten. Zonder succes. Op zoek naar een veilig gevoel gleed ik af naar obsessieve gedachten. Tot ik vorige week uitgeput, opgeleefd en doorgedraaid was en er nog maar één stemming overbleef die me onzegbaar beangstigde. Om mezelf overeind te houden, om de vrije val te stoppen, moest ik m'n eigen omerta breken; gevoelens moeten gesproken worden. "Je hoeft je nu even niet sterk te tonen," zegt de vreemde man tegenover me. Verborgen verdriet trapt altijd na.

Tekort

2005-09-05T19:04:00.000+02:00

"Mensen horen in hun opvoeding te leren incasseren, maar de huidige cultuur belemmert soms de ontwikkeling van dat vermogen. Er is in onze cultuur weinig ruimte voor de dimensie van het negatieve. We moeten gelukkig zijn; succes en prestatie zijn belangrijke waarden. Verlies wordt minder geaccepteerd, en dat maakt mensen kwetsbaarder voor tegenslagen. Door hierover na te denken, je af te vragen of het leven inderdaad alleen draait om succes en prestatie, kun je leren accepteren dat er in het leven altijd een tekort is." Antoine Mooij in Filosofie Magazine.

Vakantie

2005-08-30T17:01:00.000+02:00

Voor tienduizenden jongeren, kinderen en leerkrachten zijn dit de laatste echt zomerse zonnestralen. Voor hen is de zomervakantie donderdag afgelopen. Het einde van hun vakantie was reden genoeg voor mezelf om me eens te buigen over de vakantiedagen die mij dit jaar nog resten. Even de job opzij gezet en alleen maar aan mezelf gedacht. Resultaat: vanaf september ben ik elke maand een weekje thuis. Dan even geen rush naar de trein 's morgens maar rustig wakker worden met espresso en krant. Licht lunchen in de stad in plaats van middagvergaderingen met broodjes. Kan ik eindelijk ook eens die laatste dozen doen en focussen op mijn doctoraat zodat dat sneller voltooid verleden tijd kan zijn. Ik word er bijna week van. Soms heeft een mens niet veel nodig.

Watou

2005-08-10T08:56:00.000+02:00

op de plank

2005-08-09T01:30:00.000+02:00

Wannes gaf me dit literaire stokje door. Bij deze een vluchtige blik in mijn boekenkast... Hoeveel boeken heb je in je boekenkast staan? Volgens een ruwe schatting op basis van het aantal boeken per plank aangevuld met wat her en der nog bij me rondslingert, moeten het er zowat 500 zijn. De verzameling is een weerspiegeling van mijn interesses. Een hele rits filosofie, van het verzameld werk van Plato tot recent werk van Peter Singer en Francis Fukuyama. Daarnaast mijn verzameling reisgidsen (ik ben een trotter-fan), politiek, actua en 'het betere verhaal' - literatuur dus. Wat is het laatste boek dat je hebt gekocht? Seven Types of Ambiguity van Elliot Perlman. Tijdens mijn gesnuffel in de American Bookshop vorige week, bleef de openingszin van het boek aan me kleven. "He nearly called you again last night." Toen de lieve winkeljuf me vertelde dat ze Sammy's Hill van Kristin Gore niet in voorraad hadden, kon ik toch moeilijk met lege handen buitengaan. Benieuwd hoe ver ik in de 600+ pagina's geraak. Welk boek lees je nu? Everything Is Illuminated van Jonathan Safran Foer. Na het lezen van Extremely Loud & Incredibly Close, Foers nieuwe boek, kon ik niet anders dan naar zijn debuut grijpen. Na zowat 70 pagina's achter de kiezen te hebben, begint het verhaal me (eindelijk) te boeien. Vooral de vervlechting van twee verhalen maken de eerste pagina's taai. In het eerste verhaal volg je het bezoek van de 20-jarige Jonathan Safran Foer aan Oekraïne zoals beleefd door gids, leeftijdsgenoot en woordenboek-engels-sprekende Alexander. Foer gaat in Oekraïne zoek naar zijn joodse roots. Het tweede verhaal, iets minder meeslepend, vertelt de geschiedenis van Foers grootvader. Net als in Extremely Loud smaak ik Foers humor erg. Nu eens subtiel, dan weer ronduit plat. Dit najaar trouwens ook op het witte doek met Elijah Wood in de rol van Foer. Wat zijn de laatste 5 boeken die je gelezen hebt? - Extremely Loud & Incredibly Close van Jonathan Safran Foer. - De Europese onmacht. Scènes uit de achterkamers van Ben vander Velden. - Het onverwachte antwoord van Patricia De Martelaere. - Inspiration Point van Oscar van den Boogaard. - De passievrucht van de onlangs overleden Karel Glastra van Loon. Welke boeken hebben een speciale betekenis voor je? Sommige boeken koester ik en dat hoeft niet noodzakelijk te maken te hebben met het schrijfsel zelf. Vaak is het een herinnering, een moment, een sfeer die aan het boek kleeft. Het boek even vastnemen en doorbladeren is dan vaak genoeg om een en ander terug op te roepen. Meet melancholic me: - De gedichten 1991-2000, verzameling gedichten van Anna Enquist. Eerste bundel die liefje mij cadeau deed. - Living Historyvan Hillary Clinton. Herinnering aan de tijd toen ik in Washington DC werkte. - Dubbelliefde van Adriaan van Dis. Gelezen tijdens de zomermaanden toen ik nog student was en een eenvoudig leven leidde. Ik herinner me de intrigerende ontdekkingstocht van het hoofdpersonage, worstelend met een identiteitscrisis. - de boeken van Henri Nouwen. Tijdens mijn reli-periode kon een boek van Nouwen altijd mijn spirituele honger stillen. Nouwen, een Nederlander die zich na een Harvard-professoraat terugtrok in de Arkgemeenschap in Frankrijk, weet als geen ander de kern van het Christendom tot leven te schrijven: de liefde voor het onvolmaakte. Kaat en Dries, wat staat er bij jullie op de plank?

Herkenbaar

2005-08-04T10:41:00.000+02:00

Ze zijn jong, ambitieus en in de bloei van hun leven. En toch zijn er heel veel mannen die zo gebukt gaan onder zorgen en verteerd worden door de problemen van het leven van alledag dat ze te kampen krijgen met een vroege midlifecrisis. Onderzoek heeft aangetoond dat mannen tussen 25 en 44 een groot deel van hun tijd verdoen met tobben over hoe ze hun leven in de plooi kunnen laten vallen. De zoektocht naar een groter huis, een betere job en een perfect gezin maakt mannen diep ongelukkig.(De Morgen)

Vanmorgen hield mijn krant mij een spiegel voor. Blijkbaar ben ik helemaal niet zo uniek. Nou, nou, bedankt jongens. Nu heb ik een extra reden om mij volop over te geven aan een midlifecrisis. Even nuanceren: de midlifecrisis is hier hopelijk nog ver, maar het krantenstukje slaat spijkers met koppen. Als ik even niet oplet, raak ook ik verstrikt in het web van almaar meer en almaar beter. Zondar dat ik het zelf besef begin ik mezelf te vergelijken met hoe vrienden en collega's het doen. Het plaatje is soms overdonderend: ze trouwen, zijn zwanger, kopen huizen, verdienen sloten vol geld. En ik?

gelukkig

2005-07-28T08:52:00.000+02:00

"Het geluk van de man is: ik wil," wist Nietzsche al. Voor de volledigheid voegde hij er ook nog eens aan toe dat het geluk van de vrouw van hetzelfde afhangt, namelijk van het willen van de man. Nietzsches aforisme werd gisteravond pijnlijk werkelijk bij het bekijken van Happiness. De film bleek een prima plan-B te zijn toen de Belgische buien de plannen om de Brusselse Zuidkermis onveilig(er) te gaan maken, dwarsboomden. In Happiness gaat een amalgaam van dysfunctionele zielen wanhopig op zoek naar 'het Geluk'. Hun trachten is zo hevig dat ze er uiteindelijk ver van blijven. Wat hen rest is de waanzin of grensoverschrijdend gedrag. Pedofilie, hijgtelefoontjes, passiemoord en geile buurvrouwen op prozac, het is eens wat anders dan een zak vol vette smoutebollen en een toertje op het reuzenrad.

zomerstorm

2005-07-27T16:20:00.000+02:00

In de hoop de jonge verwarde holebi’s onder ons een riem onder het hart te steken, flikkert de Duitse cineast Marco Kreuzpaintner ’Summer Storm’ op het scherm, een vaagweg sympathiek kom-gerust-uit-die-kast!-drama. De hitsige leden van een roeiersteam hopen zich tijdens een verblijf in de bossen voor te bereiden op een belangrijke wedstrijd en intussen zoveel mogelijk chicks aan hun roede te rijgen. In het naburige tentenkamp treffen ze evenwel geen geile Teutoonse grieten aan, maar een queer watersportteam! Prompt laat iedereen de riemen vallen: shorts worden naar beneden getrokken, lijven plonzen in de vijver, frisse knapen wagen zich aan homo-erotische worstelpartijtjes, een seksueel verwarde tiener beleeft z’n eerste liefde, een volbloed hetero wordt slinks naar de Andere Kant gelokt (’Heten kneten’ heet dat in het Duits). Het didactische voorlichtingstoontje (’Uit de kast komen is altijd een beetje moeilijk’) ligt er nogal zwaar op en de soundtrack (’Go West’ is prominent aanwezig) joeg ons ei zo na de zaal uit, maar voor het overige is ’Summer Storm’ best wel aandoenlijk, zoals films over zomerkampen altijd een beetje aandoenlijk zijn.

De Humo-recensent mag dan maar één ster veil hebben voor Sommersturm, ik genoot afgelopen weekend heel erg van de Duitse prent die er een jaar over deed om de Duits-Belgische grens over te steken. Jeanetten aller lande, gaat dat zien! Et pour nos amis les hétéros, la même chose. De luiaards onder jullie van wie de vingers vergroeid zijn met de remote van hun home cinema sound systeem kunnen trouwens gewoon de dvd bestellen.

zomergasten

2005-07-26T23:27:00.000+02:00

Wanneer het even kan probeer ik elk jaar enkele Zomergasten mee te pikken, de boeiendste uren zomerse tv. Het was Adriaan van Dis die me zes jaar geleden deed smelten voor tv die ver staat van onrustig gejaag naar snappy quotes en exhibitionistich geneuzel. Zondag was het de eerste zomergasten van 2005 met zowat 65 jaar boekschrijverij rond de tafel. In de presentatorstoel voor het eerst Connie Palmen, tegenover haar Cees Nooteboom. Palmen deed het goed voor een eerste keer, al leek het nu en dan wel alsof Palmen door haar gast bij het handje genomen werd. Toch één kleine ergernis, zonder enige dwang tot een rondje Connie-bashen: aan het eind van de avond ging Palmen uit de bocht (was het de wijn?) toen ze ietwat opdringerig bleef hengelen naar Nootebooms verlangens. Of hij na drie grote liefdes nog een vierde begeerde, wou ze weten. Nooteboom blokte af: "ik hou niet van dit soort gesprekken." Ik ook niet.

mokmokkers

2005-07-20T09:23:00.000+02:00

Vanmorgen op de trein overspoeld door een opmerkelijke combinatie krantenkoppen. 'Man bloedt dood na anale seks met paard' en 'Mannen willen werken met de beesten, vrouwen willen erop rijden'. Ik lees ook nog dat de poes van Joyce De Troch overleden is aan kanker. Uit angst om meegesleurd te worden in de poel van nonsensicale gibberish, besluit ik de actualiteit te laten voor wat ze is en me volledig onder te dompelen in Jonathan Foers Extremely Loud and Incredibly Close. 15:42 - update: Vanmiddag bij Sterling op de Wolvengracht Everything Is Illuminated gekocht, Foers debuut. Binnenkort ook op het witte doek met Elijah Wood in de huid van Jonathan.

zomervakantie

2005-06-26T13:26:00.000+02:00

~~adempauze~~

holebi-adoptie

2005-06-16T22:52:00.000+02:00

Naar aanleiding van de negatieve houding van de Gezinsbond over adoptie door holebiparen, zal de Holebifederatie opvallend aanwezig zijn op de Dag van het Gezin in Brussel op zondag 19 juni 2005. De slogan van de dag is 'alle gezinnen in de eretribune' en de Holebifederatie wil ook de kinderen met twee mama's of twee papa's in de kijker plaatsen. Zij verdienen evenveel bescherming als kinderen uit heterogezinnen. De Holebifederatie roept alle sympathisanten op om mee actie te voeren om 13 uur aan de ingang van Residence Palace (Wetstraat 155). Lees meer: Ook kinderen uit holebigezinnen hebben recht op 2 ouders!

waarheen leidt de weg?

2005-06-06T16:19:00.000+02:00

"Als je wil weten waar je naartoe gaat, moet je erachter zien te komen waar je vandaan komt." 'Oscar' in het Eindverslag van de Commissie Interculturele Dialoog.

movement 12

2005-06-05T17:48:00.000+02:00

Binnen een paar weken is het weer zover. Na maanden van naaldgeprik en stofgeknip, laten de studenten van de mode-afdeling van de Gentse Academie voor Schone Kunsten op vrijdag 24 en zaterdag 25 juni zien wat ze waard zijn. Allen daarheen!

lallen

2005-05-22T12:48:00.000+02:00

Gisteravond Eurosong. Voor de tweede keer op rij was het hier synoniem voor een feest met vroegere compagnons de route die, overgoten met een flinke scheut gin, luider lallen dan al dat schone liedjes-volk. Deskundig en doorleefd commentaar over borsten en afgeslankte billen gleed gelukkig af naar verrassende nieuwtjes, over sex met je chef bijvoorbeeld. Een glittershow als voorspel van vriendschap. Oh ja, favoriete Helena Paparizou (foto) won voor Griekenland. Voor een fijne analyse en geestrijk commentaar, slechts één adres: piglet's blog.

vurige tongen

2005-05-17T02:05:00.000+02:00

Vanmiddag in een stralende lentezon overgoten met het nodige gerstevocht een goed gesprek over kostenjagers in de gezondheidszorg en hoe vanuit sociale effciëntie om te gaan met schaarste. Over nachtmerries, over dromen die werkelijkheid worden. Vanavond rondom twaalf languit liggend een uur aan de telefoon. Gesprek over de zin van het leven. Of onzin. En of ik daar dan niks mee moet. Weg uit de maalstroom, (terug) naar de diepte. Over brood op de plank, bedrogen idealisme en keerpunten in je leven. Over de Liefde ook. Hoe 'graag zien' best wel moeilijk blijkt of alleszins ziich niet altijd even evident laat vatten in de vlucht der dingen. Twee keer een goed gesprek. Is er dan toch iets van die vurige tongen?

Pride bis

2005-05-10T20:04:00.000+02:00

Er zijn zo van die zekerheden in het leven. Bijvoorbeeld dat elk jaar weer de voor- en tegenstanders van Roze Zaterdag over elkaar heen vallen. In de kolommen van De Morgen gaven ze er dit weekend nog eens een goeie lap op. "Homo provocatus versus homo sapiens," luidde het ietwat ongelukkig. Twee bedenkingen Eén. "De Pride zou de beeldvorming rond holebi's de verkeerde richting uitsturen," luidt één van de verwijten. Klopt wellicht, maar 'schijn' verschilt van 'zijn'. Wie meestapt in de Pride en 's nachts niet te moe - of te dronken - is om nog even een herhaling van het journaal mee te pikken, vraagt zich verbaasd af of de reportagemakers in dezelfde stad draaiden. Twee. "De strijd is gestreden, de buit binnen." Het onderschrift van het DM-artikel ("Sommige namen zijn veranderd op vraag van de betrokkenen") is voor mij voldoende om te besluiten dat er nog heel wat werk aan de winkel is.

Pride

2005-05-07T00:06:00.000+02:00

"Als het grootste boegeroep tegen De heren maken de man niet komt van verbolgen moraalridders, maar van homo-organisaties zélf (wegens de jeanettenclichés); als een VUB-onderzoekster in een peiling bij VB-stemmers meet dat 80 procent instemt met het homohuwelijk (DS, 12 april) ; als burgemeester Thielemans een juichend voorwoord schrijft in het programmaboekje van de Brusselse Roze Zaterdag; ja, dan is de conclusie onontkoombaar. De verdraagzaamheid van de Belgen is er de voorbije jaren, althans in dit opzicht, met zevenmijlslaarzen op vooruitgegaan." (De Standaard)

Babyboom

2005-05-05T13:55:00.000+02:00

In mei legt elke vogel een ei. Niet alleen elke vogel blijkbaar. In mijn vriendenkring komt er geen end aan de aankondiging 'wij zijn zwanger'. Onlangs zat ik op een avondlijk terrasje tegen een vriend mijn onbegrip over zoveel vruchtbaarheid te uiten. Blijkbaar kan het dat je zegt dat je voor je dertigste geen kinderen wil om dan zes maanden later zwanger te zijn, vier jaar voor de houdbaarheidsdatum verstreken is. Blijkbaar kan het om als koppel voor twee weken te breken om dan drie maanden later zwanger te zijn. Hij keek me aarzelend aan. 'Zeg nu niet dat jullie ook zwanger zijn,' riep ik uit. Aarzelend bekende hij, ze wisten het nog maar pas en zouden het zondag aan de bijna-grootouders vertellen. Of ik het toch nog wat kon zwijgen. Bij deze. Oh ja, denk nu niet dat ik die kleine spookjes niet schattig en leuk vind. Integendeel, heel erg. Wellicht heeft mijn verstomming te maken met het onverwachte, of met zoveel commitment op langere termijn, met standvastigheid, met vrienden die zich settelen terwijl je daar zelf nog niet aan toe bent. Misschien ook wel met gemis?

Roze rook

2005-04-28T18:58:00.000+02:00

Gloed

2005-04-10T22:02:00.000+02:00

Mijn twee neefjes gaan vanavond vroeg het bed in. "Om acht uur. Een half uurtje vroeger dan normaal zodat jullie morgenochtend fris naar schoool kunnen," zei mijn zus deze namiddag bij de taart. Resultaat: twee bedrukte gezichtjes die liever nooit afscheid willen nemen van de mooie paasvakantie. "Om acht uur is het nog niet eens donker," floepte ik er dan nog eens weinig subtiel uit. Troosten is nooit echt mijn ding geweest. Niet dat ik niet probeer of verdriet achteloos voorbij loop. Integendeel. Empathisch genoeg, soms zelf teveel. I feel your pain, weet je wel. Ook vandaag weer. Of toch niet? Misschien was het deze keer wel helemaal geen empathie, des te meer nostalgie. Jeugdherinneringen aan die eerste avonden zomeruur. Mijn slaapkamer lag aan de westkant van ons huis waardoor de ondergaande zon samen met de bomen die voor mijn raam stonden, een schaduwspel speelde op mijn rolluiken. De witte plastic filterde de zonnestralen waardoor mijn slaapkamer in een zachte oranje gloed baadde telkens ik voor zonsondergang m'n bed in moest. Sinds ik in het centrum van de stad woon vult mijn slaapkamer zich tijdens de nacht met eenzelfde oranje gloed. Deze keer geen door plastic gefilterde zonnestralen, maar wel de verlichting op het plein. Ik weet niet welke gloed ik het leukste vind.

Bloggers' block

2005-03-30T22:24:00.000+02:00

Tsja.

Flying high

2005-03-17T21:04:00.001+01:00

Morgenvroeg met de ijzeren vogel richting Zwitsersland. Niet helemaal met volle goesting; beetje een verplichting. Terwijl ik 's avonds mooi geknoopt verzwelg in academische koetjes en kalfjes, zorgt ventjelief in een Brussels hotel voor een hoogvlieger. No matter what, he's a winner! P.S. Voor de thuisblijvers zonder kater...

Routine

2005-03-14T22:22:00.000+01:00

Griep overwonnen. Een diepe hoest lijkt besloten te hebben me nog even gezelschap te houden. Morgenvroeg stap ik terug in de routine. Opstaan, douchen en wat badkamergedoe, een flitsend vlug ontbijt, bus op, bus af, trein op, trein af. Het halfuurtje tussen Leuven en Brussel is meestal net lang genoeg om diagonaal door de ochtendkrant te gaan, de commentaarstukken mee te pikken, hier en daar een artikel uit te lezen. Op kantoor, eerst koffie. Tijdens de koffie de dagplanning bekijken. Daarna post, mails en het persoverzicht. De rest van de voormiddag gaat op in studiewerk. Op de middag een broodje, wat theater meepikken in de Bozar. 's Namiddags is het schrijftijd. Tussenin vergaderingen en telefoontjes. Intussen heb ik een weddenschap lopen met mezelf: hoelang hou je dit vol?

Griep

2005-03-11T15:06:00.000+01:00

"39.5°, je moet je verschrikkelijk ellendig voelen," zegt ze. Ik knik terwijl ik iets murmel. Een officieel moment: mijn huisarts roept me uit tot griepslachtoffer. Wat een ontgoocheling, nog niet eens iets bijzonders. Vandaag moet geveld zijn met griep tot originaliteit staan als prins Filip tot intelligentie. En daar moet ik mij dan ellendig door voelen? Nou moe.

Vallen en verschuiven

2005-02-26T11:25:00.000+01:00

Denk aan het gevoel - in de zomer - dat kleren aan je lijf plakken, dat je alles van je af wilt gooien. Kleren die vallen, verschuiven, ..."

Christophe zit in de finale van de Coral Fashion Awards. Elke stem telt (code B) ...

Open

2005-02-24T21:54:00.000+01:00

Vandaag sneeuwde het en las ik Inspiration Point van Oscar van den Boogaard uit. Het boek is een wervelwind van van den Boogaards ervaringen en gedachten en maakte de afgelopen week het treinen tussen Leuven en Brussel heel wat fijner. Niet alleen voor mij. Die keer toen ik in lachen uitbarstte, moest ook de dame in het rode jasje tegenover mij glimlachen. Op de koude ochtenden streelde van den Boogaard mijn ochtendhumeur zolang tot ik - veel vroeger dan normaal - besliste om mijn dag te doorleven. Weg automatische piloot. Bye bye chagrijn. Ik mag hem erg. Beluister: Oscar van den Boogaard in 'Kunststof' (NPS, 24.06.2004)

Helder

2005-02-18T18:20:00.000+01:00

Voor iemand die helder kan kijken ligt de diepte aan de oppervlakte

Oscar van den Boogaard, Inspiration Point

Schitterend gebrek

2005-02-13T23:07:00.000+01:00

Zaterdagavond, CC De Werf in Aalst. De openingsavond van Saint Amour 2005. Minder bekend volk als andere jaren, maar dat bederft de literaire pret allerminst. Integendeel. Zoals altijd ook nu weer een ontdekking van de avond: Arthur Japin. Ooit acteur, nu romancier van enkele indrukwekkende novellen. Hij leest fragmenten uit zijn laatste, Een schitterend gebrek, die vorig jaar de Libris Literatuur Prijs wist weg te kapen. Japin blijkt even geraffineerd als zijn schrijfsels. Gracieus en hoffelijk. Mooi toch. Bekijk: Arthur Japin over 'Een schitterend gebrek' in 'Boeken op zondag' (NPS, 29.09.2003)

Droog

2005-02-12T12:40:00.000+01:00

Brussel Nieuwstraat op een miezerige vrijdagmiddag. Ik zit droog, hoog in mijn eigen hoofd. Alsof mijn gedachten de fijne waterdruppels van me laten wijken. Aan de Finisterrae kerk zie ik hoe een vreemde man twee vrouwen loopt te tergen. De vrouwen kijken bevreemd, niet verveeld. Wellicht zijn ze uit de provincie afgezakt om een dagje te Brusselen; vreemde mannen zijn dan minder akelig.

Driemaal Amsterdam

2005-02-11T20:27:00.000+01:00

Haat op de straat

2005-02-02T21:24:00.000+01:00

Want Amsterdam is haat op de straat, poep op de stoep...

Ik moet zeven geweest zijn toen mijn oudere zus me meenam naar 'Ciske de Rat'. De film over het Amsterdamse straatschoffie heeft voor een groot stuk van mijn jeugd mijn beeld van Amsterdam bepaald. De jongste jaren heb ik een ander Amsterdam leren kennen: boeiend, gezellig en kleurrijk. Volgende week knijp ik er weer een aantal dagen tussenuit om mijn ontdekking van de stad verder te zetten. Eén ontgoocheling: ik liep al een paar dagen warm voor de Schiele retrospectieve maar na een double check blijkt die nog twee maanden op zich te laten wachten. De VARA troost me alvast met een kaartje voor de uitzending van B&W volgende dinsdag. Hopelijk met Hanneke.

Brugge - Oostende - Brugge

2005-01-31T19:12:00.000+01:00

Gratuit

2005-01-29T11:03:00.000+01:00

Als er nu iets is waar de mensen nog voor willen betalen, iets waar de mensen niet aan twijfelen dat het belangrijk is, dan is het dit toch? Iedereen weet dat hij oud wordt en zal moeten betalen. Gaan we de illusie geven dat het gratis kan? Eric Van Rompuy in DS Trottoir over de voorstellen voor een automatische inning van de Vlaamse zorgverzekering.

Naast het feit dat Van Rompuy suggereert dat de Vlamingen een achterlijk volkje zijn dat niet weet waarom het belastingen betaalt - als statement van de zelf uitgeroepen Vlaming der Vlamingen kan dat tellen - vergeet de kleine Van Rompuy er nog wat anders bij te vertellen. Het voorstel voor een automatische inning van de jaarlijkse zorgpremie werd dan wel door Steve Stevaert gelanceerd temidden van rood gebubbel op de sp.a-nieuwjaarsreceptie, Inge Vervotte, Vlaams minister van Welzijn, Volksgezondheid en Gezin en partijgenote van, was er wel als de kippen bij om te zeggen Stevaert het ideetje over een forfaitaire inning van de zorgpremie eigenlijk (gratis) van haar had. Maar wat meer is, Van Rompuy vertelt er niet bij dat er momenteel bijna 300.000 Vlamingen zijn die, wanneer ze in de toekomst zelf ooit zorgbehoevend worden, geen aanspraak zullen kunnen maken op een vergoeding uit de zorgverzekering. Waarom? Omdat ze niet of laattijdig hun bijdrage betaalden. De mensen die niet betaalden komen vaak uit kwetsbare groepen voor wie de zorgverzekering net het verschil zou moeten maken... Ongetwijfeld passen Van Rompuy's gratuite uitspraken in de herwonnen strijdbaarheid van een politicus in de marge.

Titanic

2005-01-27T18:33:00.000+01:00

"De Titanic is bezet dus houden we ons praatje in de patio. Wil je een kopje verantwoorde koffie? We hebben Max Havelaar."

Nog geen volledige maand aan de slag op mijn nieuwe werkplek of ik zit alweer in 'de patio'. Het lijkt wel alsof de plek een magnetische kracht op me uitoefent. Hij vraagt of ik nog interesse heb om de stap te wagen. "Ja natuurlijk, het blijft kriebelen," knik ik. Dan komt de anekdote over hoe ik als 15-jarige snaak thuiskwam van de bib met de cultuurschrijfsels van Patrick Dewael onder de arm en hoe mijn ouders toen beseften dat het de verkeerde kant met me uitging. Hij lacht. Bij het afscheid spreken we af elkaar op de hoogte houden. Ik of ik dan toch de stap wil zetten. Hij of ik de 'uitverkorene' zal zijn. wordt vervolgd

Erfschuld

2005-01-26T17:59:00.000+01:00

Vorige vrijdag Der Untergang gezien. De film zoemt in op de laatste dagen van het Derde Rijk. Op hoe Hitler in zijn bunker onder de Rijkskanselarij de trappers kwijtraakt wanneer het Sovjet leger klaarstaat om Berlijn in te nemen. "Aber das ist doch Wahnsinn!" brult hij verschillende keren zelf uit. Waanzin, wellicht zijn er maar weinig woorden die beter die lentedagen van 1945 kunnen vatten. Alleen wanneer er een vrouw of kinderen in de buurt komen, wordt Hitler op een vreemde manier menselijk. Wat voor verschrikking zou het voor die vrouwen en kinderen zijn (geweest) om te worden gemogen door iemand die zo dicht aanleunt bij het absolute kwaad? In My Father's Keeper lees ik vandaag hoe de waanzin sommige nazi-kinderen heeft aangestoken en hen belet in het reine te komen met hun vaderlijke erfschuld. Hoe op de dag dat zijn vader wordt geëxecuteerd, een nazi-zoon zich masturbeert boven de foto van zijn dode vader. Of hoe sommige van de nazi-kinderen zich laten fêteren door de Duitse neonazi-scene en hun steun uitspreken voor een fascist als Jörg Haider. update: Jurgen maakte een video-log

Ordnung muss sein

2005-01-24T20:42:00.000+01:00

Wij willen orde brengen in de Vlaamse blogwereld. Enkel dan kan die volwassen worden en haar plaats opeisen naast kranten, radio en televisie.

Een aantal bloggers is gebeten door de mega-microbe, meldt De Morgen vandaag. Nou moe. Voor ondergetekende maakt kleinschaligheid net de charme uit van de blog. Het authentieke verhaal. De persoonlijke cri de coeur. Laat dat nu net eigenschappen zijn die haaks staan op het gestroomlijnde lichaam van de massamedia. Van al wat mega is of maxi lijkt. Geef mij maar de zieleroerselen van Jurgen, de kritische blik van Wannes of de warme woorden van Kaat. Liefst in hun eigen jasje, op hun eigen plekje.

H. Jozef

2005-01-16T22:33:00.000+01:00

Moe

2005-01-16T10:18:00.000+01:00

Ik ben moe, ik heb vandaag je borst tien keer niet aangeraakt, lieve woorden niet gezegd, gedacht aan je nagels in mijn rug die een eeuwigheid achter mij ligt en waaruit ik vanmorgen ben opgestaan als uit een bed. Ik geloof niet dat ik het kan: niet van je houden. Drinken en je niet kunnen vergeten, dat kan ik. En iedere dag een beetje sterven, zodat het tenslotte slechts een koud kunstje wordt. Herman De Coninck

000-0000060-60

2004-12-28T13:30:00.000+01:00

update @ 22:16: Caritas International, Unicef, het Rode Kruis, Oxfam en Handicap International openen één gemeenschappelijk rekeningnummer voor financiële steun aan de slachtoffers van de ramp in Zuidoost-Azië: 000-0000012-12.

Vleugels

2004-12-27T22:42:00.000+01:00

Louis Tobback laat zich in het eindejaarsnummer van het Leuvense studentenblad Veto nog een laatste keer dit jaar eens goed gaan. Hij stelt zich alvast kandidaat om zichzelf na de gemeenteraadsverkiezingen van 2006 op te volgen. Scoop! Wanneer hij - al dan niet terecht - de oprukkende commercialisering van studentenevenementen aanklaagt, loopt de rode staatsman even langs de lijn. «En zo kom ik op het laatste puntje en dat is de commercialisering van al die evenementen. Wat gebeurt er? Het VRG krijgt de toelating om op het Ladeuzeplein ook een sportactiviteit in te richten. De week erna komen ze dan vragen om ook alcoholische dranken te mogen schenken. Ze zijn zich ondertussen namelijk gaan afvragen hoe ze hun spul moeten bekostigen. Met Red Bull natuurlijk! Die kerels willen reclame maken en anders betalen ze niet. Dat is dus het begin van een eindeloze spiraal.» Red Bull alcoholisch? Prosit!

Status-quo

2004-12-22T00:28:00.000+01:00

Dampende glühwein en de verwarming hoog maakten de avond veel korter dan verwacht waardoor het bezoek de laatste trein terug miste. Dan maar met mijn karretje langs Brabantse baantjes de koude nacht in, het onovertroffen Tussen droom en daad van Radio 1 op de achtergrond. De stofregen noodde een babbel over settelen en leven met de status-quo. Volgens mijn kargenoot allemaal niks voor mij. Hij ziet mij een zwervend bestaan leiden. Van dorp naar dorp, van provinciestad naar hoofdstad, van hoofdstad naar wereldstad. Toen ik terugkarde zorgden zijn woorden voor weerklank. Het was niet de eerste keer dat ik werd gediagnosticeerd als rusteloze gulzigaard, als iemand van het altijd-maar-meer en voortdurend anders. Het moet zijn dat alleen die verandering me in staat stelt om mezelf te zijn.

De strijd is begonnen

2004-12-19T23:23:00.000+01:00

Terwijl de redactie van Time Magazine Bush uitroept tot Person of the Year 2004 omdat hij "het politieke debat heeft aangescherpt en de regels van de politiek heeft herschreven volgens zijn eigen leiderschapsstijl", maken tegenstrevers zich op om 'hun' land te herwinnen. Power to the people! Bekijk: The Battle For America Has Begun (Quicktime, 90 of 150Mb)

Happy end of valse start?

2004-12-16T23:05:00.000+01:00

De drukte die zich de laatste twee weken vooral in mijn hoofd afspeelde en net daarom voor velen in mijn omgeving onbereikbaar ergo onbegrijpbaar was, is verwaaid. Twee weken geleden had ik min of meer à l'improviste het hoogste bod uitgebracht op een huisje aan de Leuvense rand tijdens de eerste koopdag van een openbare verkoop. Jeminee. Nooit verwacht dat het zoveel met me zou doen. Scenario's allerhande in mijn hoofd. Tien x tien keer een als-dit-dan-dat plan bedacht terwijl ondertussen de eerste tekenen van rouw om de teloorgang van het onbezorgde huurtijdperk opdoken. Vrienden en amateur-vastgoeddeskundigen verzekerden me dat mijn bod juist goed zat. Misschien meteen wat hoog gemikt voor een eerste koopdag maar dat zou andere kooplustigen ontmoedigen voor de tweede koopdag. Zeiden de amateur-vastgoeddeskundigen. Bevestiging à volonté en toch wou ik ze stiekem niet. Vanalles passeerde de revue in mijn bovenkamer. Misschien was Brussel een leukere plek om me te nestelen. Of Gent. En wou ik wel per se een eigen huis? Voelde ik me niet al een heel poos lekker op een appartementje in het hartje van de binnenstad? Waarom nu plots mijn leven laten verankeren door rentevoeten? De vele vraagtekens maakten me murw. Vanmiddag rond iets voor drieën was het dan zover. Amateur bleek voor de amateur-vastgoeddeskundigen geen epitheton ornans. Mijn kleine manoeuvreerruimte was lachwekkend in vergelijking met de gulzigheid van de huisjesmogol. Resultaat: ik leef nog wat huisloos verder met de instelpremie als extraatje voor de komende feestdagen. Is dit nu een happy end of een valse start?

Kartonnen dozen

2004-12-14T13:32:00.000+01:00

Gisteren op kantoor begonnen met het uitmesten van mijn bureaukasten. De papieren en boeken worden netjes verdeeld tussen twee hoeken van de kamer. In de ene hoek komen - na wat wenkbrauwgefrons - de boeken, mappen en documenten die ik in een ver verleden dacht 'nodig' te hebben maar nu alleen maar balast zijn geworden, klaar voor het archief. In de andere hoek staan kartonnen dozen te wachten op nog bruikbaar, soms broodnodig materiaal. Gek genoeg kost de hele opkuisoperatie me weinig moeite. Collega's lijken zwaarder aan het afscheid te tillen dan ikzelf, vroege afscheidstraantjes incluis. Donderdagvoormiddag een laatste evaluatiegesprek en dan trek ik de deur achter me dicht. Hoewel. Eigenlijk blijft ze nog wat op een kier staan zolang mijn doctoraat niet is afgewerkt. Toch ben ik opgelucht. Misschien blijf ik wel zo rustig bij de hele opkuisoperatie omdat tijdens het gestuntel met kartonnen dozen mijn gedachten elders zijn. Bij donderdagnamiddag. Door mijn eigen toedoen heb ik het einde van mijn eerste job weten te synchroniseren met een andere grote stap. Wordt vervolgd...

Bewuste beweging

2004-12-13T13:54:00.000+01:00

Getroffen door Christophe Coppens in De Standaard van vandaag. De man balanceert met brio tussen gemeenplaatsen die mekaar eerder lijken uit te sluiten dan dat ze op elkaar betrokken zijn. Of hoe rust niet kan zonder bewuste beweging. "Ik kan de mooiste hoed maken, als je er een bloem naast legt, is hij niets meer. Er is oneindig veel dat veel groter is dan waar ik mee bezig ben. Toch denk ik dat ik daar een plaats in heb. Ik heb energieën meegekregen en het is mijn opdracht om binnen de context waarin ik nu leef daar iets goed mee te doen. Vandaag is mijn werk de grootste zingever in mijn leven. Volgend jaar word ik misschien ziek, of ontmoet ik iemand en is alles anders." "Ik heb iemand heel graag gezien. Na de breuk kostte het me vier jaar om erover te geraken. Ondertussen voel ik dat ik me niet bind voor minder dan het toen was. Ik aanvaard dat er op dat vlak een leegte blijft. Ik zou kunnen zeggen dat een relatie veel zin geeft aan het leven, maar ik herroep dat onmiddellijk als ik denk aan al degenen die zonder leven. Ik zeg het liever zo: ook eenzaamheid is een interessant gevoel." "Eigenlijk ben ik niet echt een zinzoeker. Er is zin, punt. Kijk om je heen, het is allemaal zo mooi. En omdat het zo mooi is, is er ook afwezigheid van schoonheid. Het kan niet zijn dat je het leven savoureert zonder dat je er de schaduwkanten bij neemt. Dat is de hoge prijs voor het fantastische leven. Een mens moet graag zien, en al de rest is wiskunde." De Standaard - DE VERLOREN ZOON. Het leven als een rariteitenkabinet

Hebben en zijn

2004-12-09T14:56:00.000+01:00

Op school stonden ze op het bord geschreven. Het werkwoord hebben en het werkwoord zijn; Hiermee was tijd, was eeuwigheid gegeven, De ene werklijkheid, de andre schijn. Hebben is niets. Is oorlog. Is niet leven. Is van de wereld en haar goden zijn. Zijn is, boven die dingen uitgeheven, Vervuld worden van goddelijke pijn. Hebben is hard. Is lichaam. Is twee borsten. Is naar de aarde hongeren en dorsten. Is enkel zinnen, enkel botte plicht. Zijn is de ziel, is luisteren, is wijken, Is kind worden en naar de sterren kijken, En daarheen langzaam worden opgelicht. Ed Hoornik

Update

2004-12-08T11:58:00.000+01:00

I have been too distracted by an unexpected event last week. Not feel like blogging. More after 12/16.

Give one minute of your life to aids

2004-11-30T21:58:00.000+01:00

When I visited South-Africa in June last year as part of a journalistic project on the failing aids policy of the SA government, I was astound by the epidemic's Janus face. With over 11.5% of the population estimated to be living with hiv and aids the leading cause of death in South Africa, the epidemic is surprisingly imperceptible hence becoming an insidious disease and a slow poison. The epidemic's Janus face is a lame excuse for the SA government's negligence. Only last year the Mbeki government finally woke up after it had buried its head in the sand for years by holding out the prospect of the enrolment of a broad antiretroviral programme. Alas, too little, too late. Today some 500 000 people are believed to need antiretrovirals while figures of health agency Health-e indicate that only 15 000 people are getting antiretroviral drugs through public health and 45 000 through workplace programmes...

Memory manipulation

2004-11-29T21:17:00.000+01:00

Memory manipulation is all over the place. Movie theatres seem to be flooded with unconvincing pictures on memory engineering like The Manchurian Candidate and The Forgotten - or did I happen to pick the wrong choices at the box office? So far, I managed to shun Eternal Sunshine of the Spotless Mind. Although the whole memory manipulation thing is ostensibly fiction, a recent article of Award-winning health journalist and Washington Post Staff Writer Rob Stein suggests that in the not so distant future we will be able buy our memory erase pills in the pharmacy, just like that. *** Last Saturday, my significant other bought the sixth and final season of Sex and the City - we already consumed the first eight episodes - visit to Berlin is cancelled as his programme became overbooked because of his selection last Friday - I'll compensate with the new dvd-boxes of Boudewijn Büch - inherent shallowness, wicked materialism or outright pleasure?

Fashion

2004-11-26T15:37:00.000+01:00

Exciting news from the fashion front! My significant other for almost three years is selected for the finals of an important fashion contest. A great steppingstone to introduce the public to his talents. To be continued in your fashion magazines and on tele...

Ch-ch-ch-changes

2004-11-25T22:17:00.000+01:00

A little more than three weeks left at my current job. It took me months to get my guts together and to hold out the prospect of my letter of resignation to my boss and, much to my relief, I succeeded in no time to convince my future boss to hire me as his spokesman and policy advisor. It'll be a happy goodbye to the dark forces of envy, sabotage and plagiarism aka the uni. Luck never comes alone, it seems. Last Tuesday I received a phone call from one of the news editors of a broadcasting corporation that I have crawled up to the top of their shortlist. Checking if I was still interested in joining their news service. Of course I am -- taking the risk of being called an expedient job hopper. I am curious as to what they have to offer. The interview is planned after the busy days of Christmas and New Year. *** Americans cut their Thanksgiving turkey today, Flemish racists advocate gay rights, Lech Walensa and Kiev's policemen are taking sides with Viktor Joesjtsjenko and Nele and Fanny win a house. What a joyful day!

Vanity, Oh, Vanity!

2004-11-24T14:55:00.000+01:00

Have you ever wondered why the Pope stubbornly keeps hanging on to his temporal powers? The claim that the old man's fragility and concomittant dribbling reinforces his authority is, to me, merely a symptom of the sclerosis in which the Catholic Church finds itself in the twenty-first century. Besides, it obfuscates the uncertainty about which path should be taken as well as the fear that the Enlightened West's look of bewilderment and indifference on the Church's Teaching will be irreversible. In The Pope in Winter John Cornwell raises a corner of the veil: John Paul II's persisting refusal to step down is not so much built on theological arguments but rather a reflection of the Pope's self-importance. Polish philosopher Anna-Teresa Tymieniecka, a long-time friend of the Pope, admits to Cornwell that ""(h)e is by no means as humble as he appears" and signals his wearing of contact lenses as a hint of his personal vanity. (via)

Revolution

2004-11-22T23:19:00.000+01:00

Something is brewing in academia. Google is planning a sledgehammer blow to long-established publication databases such as ISI Web of Science, Social Sciences Citation Index and company. It's name: Google Scholar. Google's little brother enables you to search specifically for scholarly literature available across the web. My own vanity search proves that the beta-version is already pretty much delivering; the search engine comes up with all my english-language publications in international journals. On the relevance ranking, however, there is still work to be done and I must frankly admit that I am not convinced whether the current approach to ranking ("relevance ranking takes into account the full text of each article as well as the article's author, the publication in which the article appeared and how often it has been cited in scholarly literature") is consistent with academia's conservative approach to ranking. Yet Google Scholar announces little short of a revolution in the history of academic research.

Leaving

2004-11-20T14:55:00.000+01:00

In a couple of weeks my saga at the uni is coming to an end. Yet I am currently putting in a great effort to leave something valuable behind. Newt week I am sending the corrected proofs of 'my' second book to the publisher; it will hopefully be in print around the turn of the year. And as if that isn't enough, there is of course my Ph.D. which I hope to defend Autumn 2005 but that I have to revive after focussing on some practicalities because of my leave. The psychiatrist who holds office at the opposite end of the corridor encouraged me the other day saying that it would proof to be my most important 'patent of nobility' in the near future. Other colleagues as well as friends have made similar encouraging remarks. But by far the most important thing is that I made an agreement with myself to focus on my Ph.D. before I begin to explore other waters.

Moving

2004-11-18T21:16:00.000+01:00

nieuwe thuis: http://tomzzz.blogspot.com

A Uniter, Not a Divider

2004-11-16T22:03:00.000+01:00

Terwijl zijn opvolger zich opmaakt voor een tweede ambtstermijn opent Bill Clinton nu donderdag het Clinton Presidential Center dat de laatste vier jaar op de oevers van de Arkansas River in Little Rock werd opgetrokken. Ook de website is in volle opbouw en moet uitgroeien tot een online informatiecentrum over de politieke nalatenschap van de 42ste president van de Verenigde Staten. Al heel wat documenten zijn beschikbaar en illustreren het verschil in politiek leiderschap tussen Clinton en Bush. Een illustratie ...

Gezocht: m/v met talent

2004-11-15T09:43:00.000+01:00

update 16.11.2004: het is een vrouwtje!

Young and Gay in Real America

2004-11-14T19:41:00.000+01:00

Eind september pakte de Washington Post uit met de artikelenreeks 'Young and Gay in Real America' waarin het leven van jonge Bible Belt-holebi's werd geportretteerd. Ver weg van metropool New York, ruimdenkend New England of blauw DC loopt de coming out van jonge holebi's in de zuidelijke onderbuik van de V.S. niet over rozen. Geen leraars die zich outten, nergens regenboogvlaggen en de dreigende moraal van dertien in een dozijn christelijke kerken. Worstelen met je seksuele geaardheid betekent er zoveel als opboksen tegen een Leitkultur die holebi's allerminst welgezind is. De reeks opende met het verhaal van de zeventienjarige Michael Shackelford uit Oklahoma. Voor Michael en zijn diepgelovige moeder was de getuigenis in de Post geen evidentie. De vraag was nog maar hoe de lokale kerkgemeenschappen op Michaels getuigenis zouden reageren. Stond hen een banvloek te wachten? De Post bracht dit weekend het vervolg op Michaels coming out. Hij werd in de ban geslagen van homohatende baptisten die zich van weinig zindelijke praktijken bedienen maar gelukkig wel omarmd door zijn eigen kerkgemeenschap.

9/11 van binnenuit

2004-11-13T22:06:00.000+01:00

"Waar was jij op 11 september?" lijkt voor mijn generatie te zijn geworden wat "wat deed je toen JFK werd vermoord?" was voor mijn ouders. Ik zag de eerste beelden van de crashende vliegtuigen op een tv-scherm in een hotellobby in Davos. Ik was in een internationaal gezelschap en onmiddellijk zat de angst er goed in. Zeker bij de Amerikanen. De sessies werden onmiddellijk stilgelegd om de New Yorkers de kans te geven het thuisfront te contacteren. Vruchteloos. De lijnen met de V.S. bleven tot laat in de avond overbelast. Jules en Gideon Naudet, twee Franse broers, waren op 11 september in de brandweerkazerne van engine 7, ladder 1 in Manhattan. Ze waren er al enkele maanden ver met hun documentaire over de ontgroening van de nieuwe brandweerman Tony Benatatos. Toen het eerste vliegtuig in het WTC vloog stond één van hen plaatjes te schieten van een onschuldige interventie om een gasgeur op te sporen. Hij hoorde een vliegtuig overvliegen, veel luider dan gewoon voor Manhattan, en draaide zijn camera naar boven... Enkele minuten later kwam hij met één van de eerste brandweerploegen aan in de lobby van WTC1. Het is het begin van een beklijvende docu over 9/11. De opbrengst van de DVD-verkoop gaat naar het goede doel.

De vergeten doden

2004-11-01T09:26:00.000+01:00

Meer dan 100.000 doden, waarvan een meerderheid vrouwen en kinderen. Dat is volgens Amerikaanse onderzoekers van Johns Hopkins University de tol van de oorlog in Irak. De cijfers staan in het jongste nummer van The Lancet en werpen wel een heel bijzonder licht op "We don't do bodycounts", de intussen bijna legendarische uitspraak van generaal Tommy Franks, oud-bevelhebber van de VS-troepen in Irak.

Nog vier dagen...

2004-10-29T07:43:00.000+02:00

Dans les heures qui ont suivi l’attaque contre le World Trade Center et le Pentagone, une conseillère du ministre du commerce et de l’industrie britannique expédiait ce courrier à des hauts fonctionnaires de son ministère : «C’est un très bon jour pour faire ressortir et passer en douce toutes les mesures que nous devons prendre.» Een gedachte die ook ingang vond bij de vrienden aan de andere kant van de grote plas? Serge Halimi maakt in het oktobernummer van Le Monde diplomatique het bilan op van vier jaar Bush. Niet echt fraai, of wat had u gedacht?

De man die nergens vandaan kwam

2004-10-24T11:48:00.000+02:00

Dit weekend in Ivan Olleviers biografie van Tony Blair gedoken. Het boek leest als een trein. Omdat Ollevier zijn portret maniakaal heeft gedocumenteerd is het boek meer geworden dan een analyse van Tony Blairs verovering van het Britse premierschap. Een aanrader voor wie graag wat meer inzicht krijgt in de naoorlogse Britse politiek.

More than gold

2004-10-22T19:02:00.000+02:00

My weekend starts off with the usual trip Leuven-Aalst. A perfect occasion to enjoy the newly bought Tom Helsen-CD "More than gold". The CD is great... okay, I mean that he's cute. But the CD is great too!